SURRENDER

The city’s alight, with lovers and lies
and bright blue eyes
The city’s bright
It’s brighter than day tonight

9 augustus ‘14

Kleine kamer
onder een lucht, snel betrekkend
en lichtblonde haren op het kussen
boven jouw lieve hoofd
IJsdruppels vallen terwijl de wolk scheurt
vallen kilometers voor ze het dak raken
In het warme donker ben je alleen
zijn je ogen niet meer blauw
houd ik mijn hartslag binnen
wankelt de stilte
Zwijg maar, dat is beter

And I just can’t look, it’s killing me.

Duik onder
het bewegingloze zwarte water van de gracht
werp rimpels, breek de maan
Met elke zware bastoon
en elke klank die iets verbeeldt, onbereikbaar ver weg
duik je dieper onder
Telkens als jouw huid de mijne raakt
Met elke blik in het donker achter jouw gordijnen
zelfs als ik je nauwelijks zie
werp je rimpels
breek je de maan

I wanna be your only man
Don’t wanna see you with no other man
No.
Just me.
Only me.

masakurajima:

今日の夕暮れ
明日から天気は下り坂らしぃ

#夕陽 #夕暮れ #夕日 #夕焼け #鹿児島 #イマソラ #sunset #sky #ユウグレる

Het einde van ‘Headlines’

Het einde van ‘Headlines’ klinkt als de plotselinge kilte die is opgetrokken in de loop van de nacht, die (na een hele nacht van huis) overal om je heen is en zich om je huid legt als een kletsnatte deken. Atmosfeer waar je de zonsopgang mee ziet wanneer het koud is en je alleen maar naar je eigen bed wilt, maar eerst de rivier over moet zien te komen, waar de flats vol slapende mensen blauw staan.
Maar ondanks dat is het een triomfantelijke lucht die ruikt naar ontnuchtering en de kalme geruststelling van een geslaagde avond. Dankuwel producers, die zo’n heldere en extatische emotie achter een ‘my friends and I were broke, but now we’re not’- rap wilden plakken.
De stilte over het lege stadion en de donkergeraamde flats, met het geroep van vrienden onder de bleke hemel als een soundtrack voor half zes in de morgen.